ÆÚÍÀËÀ Å ßÍÀ Ó ÏÎËÅ ØÈÐÎÊÎ


Zhanala e Jana

Æúíàëà éå ßíà þ ïîëå øèðîêî.
Îâ÷àð ñòàäî ïàñå, ïà íà ßíà äóìà:
“ß ïëàäíåâàé, ßíî, �å éå ïëàäíå äîøëî!
À ßíà ìó äóìà: “Íå ëæè, îâ÷àðêî,
ïëàäíå �å ñè äîéäå, êîãà ìàìà äîéäå!
�å äîíåñå ìàìà íà êîëî áàíèöà.
ß åëà, îâ÷àðêî, äà ñè ïëàäíåâàìå!”
Jána was reaping in a big field.
A shepherd was pasturing his flock, and he said to Jána,
“Come on, Jána, have lunch—noontime has come!”
But Jána said to him, “Don’t lie, shepherd—
noontime comes when Mama comes,
when Mama brings a round bánitsa!
You come here, shepherd, and we’ll have lunch!”

Return to Home Page